Łuszczyca - ranking preparatów wspomagających leczenie łuszczycy

Łuszczyca - ranking preparatów wspomagających leczenie łuszczycy

UWAGA! Zalecamy kupowanie zaprezentowanych produktów w dobrych sklepach internetowych. Otrzymujemy informacje, że na serwisach aukcyjnych pojawiły się podrobione produkty.

Łuszczyca głowy

Można z nią wprawdzie długo żyć i w miarę normalnie funkcjonować, ale gdy jej objawy się nasilają, łuszczyca staje się niezwykle uciążliwa.

Teorii na temat przyczyn powstawania łuszczycy jest wiele, ale żadna nie jest w 100 procentach potwierdzona. Wielu specjalistów przychyla się do zdania, że łuszczyca jest tzw. chorobą z autoagresji. Znaczy to tyle, że organizm z niewiadomego powodu zaczyna atakować własne tkanki i niszczy je. Jak to wygląda?

W normalnie funkcjonującej skórze proces powstawania i złuszczania komórek trwa 26-28 dni.

W łuszczycy prawdopodobnie układ odpornościowy wysyła mylne sygnały, które przyspieszają ten proces, skracając go do ok. 4 dni – nowe komórki dojrzewają za szybko, a stare nie nadążają się złuszczać. Efekt jest taki, że naskórek osób z łuszczycą jest o wiele grubszy niż u osób zdrowych i na głowie powstaje gruba warstwa martwych komórek. Zwykle wygląda to jak plackowate, zaróżowione miejsca pokryte łuską.

Łuszczyca głowy zwana inaczej erytrodermią obejmuje skórę owłosioną, a więc może się również przenosić na obszar całego ciała. Może również dotknąć stawy, czy płytkę paznokciową.

Na szczęście łuszczyca głowy nie jest chorobą zakaźną. Nie można się nią zarazić ani przez podanie ręki, ani całowanie, ani używanie tych samych ręczników, czy sypianie w jednym łóżku z osoba chorą.

Natomiast skłonność do łuszczycy można odziedziczyć. Dzieci osób chorych z dużym prawdopodobieństwem mogą mieć podobne problemy skórne, co ich rodzice, czy dziadkowie. Chorobie sprzyjają toczące się w organizmie stany zapalne, infekcje wirusowe lub bakteryjne. Łuszczyca lubi atakować osoby żyjące w ciągłym stresie. Spore ryzyko niesie również zażywanie niektórych leków – np. beta – blokerów stosowanych w chorobach układu krążenia. Do kolejnych rzutów choroby może też dojść w wyniku mechanicznego uszkodzenia skóry (skaleczenie) – wtedy zmiany silniej pojawiają się w miejscu urazu.

Dieta może mieć wpływ na przebieg choroby, choć u różnych osób różnie to wygląda, dlatego trzeba przede wszystkim bacznie obserwować rekcje organizmu i eliminować z diety te produkty, które zaostrzają przebieg choroby.

Wielu lekarzy zaleca unikanie alkoholu, ostrych przypraw, kawy, czekolady, czy tłuszczów zwierzęcych. Zalecają natomiast jedzenie tłustych ryb morskich, gdyż wpływają one korzystnie na skórę.

Z choroby łuszczycowej nie można wyleczyć się całkowicie, można natomiast wydłużać czas ustępowania objawów. Kiedy jednak zadziałają czynniki sprzyjające powstawaniu choroby, zmiany mogą się pojawić.

Pierwszym etapem leczenia jest łagodzenie zmian miejscowych, ale do terapii wprowadza się także leki doustne. Kuracje rozpoczyna się od zdjęcia łuski. Skórę głowy smaruje się tzw. preparatami keratolicznymi z kwasem salicylowym i mlekowym. Następnie stosuje się maści kortykosteroidowi, cygnolinę, dziegcie oraz pochodne witaminy D – środki te działają przeciwzapalnie. Czasem trzeba zażywać leki działające na układ odpornościowy lub pochodne witaminy A. skuteczna jest też fototerapia, czyli naświetlanie skóry głowy promieniami UVA i UVB. Najczęściej potrzeba około 20 zabiegów powtarzanych 2-3 razy w tygodniu. Naświetlanie trawa kilka minut. Do tej terapii należy podchodzić ostrożnie, bo leki działają toksycznie na wątrobę. Dodatkowo powinno się często natłuszczać skórę głowy, choć chorzy stosują to rzadko, gdyż widok nie jest zbyt estetyczny – tzw. tłuste włosy.